Powracający do domu skruszony syn nie oczekuje wiele. Ojciec zamiast go skarcić przyjmuje go ciepło mówiąc: Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie też pierścień na jego rękę i sandały na nogi. (…) Dlatego, że ten syn mój był umarły, a ożył, zaginął, a odnalazł się (Łk. 15,21-24). Ojcem w tej przypowieści jest sam Bóg a jego synami są ludzie reprezentujący różne postawy wobec przykazań samego Boga. Przypowieść ma charakter uniwersalny, jest zatem wezwaniem do ciągłego powracania.
Przykład Boga jako ojca doskonale ukazuje nam ojcostwo dojrzałe –zawiódł się
na swych dzieciach ale mimo tego nie odwrócił się od nich – gdyż wciąż opiekuje się rodzajem ludzkim.
